باز باران با ترانه . . .
میخورد بربام خانه . . .

خانه ام کو؟
خانه ات کو؟
آن دل دیوانه ات کو؟
... روزهای کودکی کو؟
فصل خوب سادگی کو؟

یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین ؟
پس چه شد !
دیگر کجا رفت ؟
خاطرات خوب و رنگین !
در پس آن کوی بن بست در دل تو آرزو هست؟

کودک خوشحال دیروز غرق در غمهای امروز
یاد باران رفته از یاد،
آرزوها رفته بر باد. . .
. . .
باز باران ،
باز باران می خورد بر بام خانه ،
بی ترانه !
بی بهانه !
شایدهم گم کرده
راه این خانه...